تبلیغات
مهران مدیری - خاطرات کارهای مدیری و تندیس حافظ

مهران مدیری

اگر هر بار كه لبخند بر لبانم می نشانی، می توانستم به آسمان بروم و ستاره ای بچینم، آسمان شب دیگر مثل كف دست بود.

    به نام خالق زیبایی ها                                                        

  از ساعت خوش تا...

    شبهای برره!                                                              

یادآوری خاطرات شیرین کارهای مهران مدیری...                                                                                                                              

من امشب خیلی دلم گرفته بود... دلم برای مهران مدیری عزیز تنگ شده خیلی زیاد... انقدر که کم کم داره یادم میره خودم ازش خواستم که یه کم دیر تر بیاد ... اشکال نداره خودم این طور خواستم و باید پاش واستم... من امروز داشتم خاطره روزها ی گذشته رو میخوندم ... خوب که دقیق شدم فهمیدم که مهران مدیری از خاطرات کودکی من میاد راستشو بخواید اومدنشو یادم نیست چون حس مکنم همیشه میشناختمش و اصلا انگار او یه غریب آشناست که غریبگیشو هیچ وقت به یاد نداشتم ... هر چه بوده آشنایی بوده و بس... سال 72 فکر میکنم بود... با نوروز 72 و چه عیدی شد اون سال... اگه حافظه ام درست کار کنه بعد از اون هم ساعت خوش بود و پرواز 57 که همه اینا به صورت سایه هایی دور در ذهنم مونده که هر از گاهی مرورشون منو با خود به اون زمان میبره و اون وقته که میفهمم اونا یه سایه های رنگی زیبایی بودن برخلاف همه سایه های کدر وتیره...                         

قبل از دهه هفتاد یا بهتر بگم پیش از اومدن مدیری طنزی به اون صورت در ایران نداشتیم هر چه بود یا آیتم های میان پرده ای بود یا کمدی هایی شبیه رو حوضی که بیشتر به تله نمایش نزدیک بودند تا مجموعه طنز... اما با ورود مدیری طنزی نوین در ایران شکل گرفت که از آیتم شروع شد... آیتم هایی که در نوع و زمان خود شاهکارهایی بی نظیر به حساب می آمدند... استقبال شدید از ساعت خوش در آن زمان باعث شد که آموزش و پرورش رسما از عوامل این برنامه شاکی شود چون آن روزها افت تحصیلی شدید در بین دانش آموزان بوجود آمده بود... میگفتند بچه ها در مدرسه مدام از این برنامه صحبت میکنند و این افت تحصیلی نگران کننده است... انگار که قرار بود با قطع این برنامه همه بچه دبستانی ها پروفسور شودند!!!                                              

بعد از نوروز 72  مهران مدیری بازی در فیلم سینمای دیدار را تجربه کرد که البته این فیلم با تاخیر در سال 76 اکران شد و مدیری چندان از کار سینمایی خود راضی نبود... بعد ازدوران ساعت خوش شهرت و محبوبیت فراوانی برای مدیری بوجود آمد اما روزگار روی بد خود راهم به او و بیشتر به ما و مردمی که حالا دیگر با طنز های او اخت شده بودند نشان داد... مهران مدیری و گروه ساعت خوش سه سال و نیم ممنوع التصویر شدند و من فکر میکنم برنامه ای مثل ساعت خوش در آن زمان برای مردم ما حکم یک دست چلو کباب بختیاری برای یک کودک آفریقایی را داشت معلوم است که پس زده خواهد شد!  در کل به خاطر جو آن زمان و خیلی چیزهای دیگر به ناحق مدیری و دوستانش از کار ممنوع شدند... در این مدت مدیری خیلی ازپیشنهادات خوب را از دست داد از جمله بازی های سینمایی  ضیافت (کیمیایی) و سلطان که هر دور را هم عرب نیا بازی کرد و من هروقت یکی از این دو فیلم را میبینم دیوانه میشوم!!! اما از آنجایی که میگویند عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد این مدت برای مدیری فرصت مناسب و کافی بود برای فکر کردن و کامل کردن هنری که شاید امروز او را به بلند ترین قله های موفقیت رسانده... نتیجه تمام آن روزهای سخت شاهکاری جاودان و غیر منتظره بود به نام جنگ 77 ...            

کلا در کارهایی که بعد از نوروز 72 ساخته شد یک سیر صعودی را شاهد بود که در 77 به اوج خود رسید        

اینها همه مدیون تجربه بود به همراه نوآوری هایی که هر شب بیشتر در برنامه موج میزد و گاه و بیگاه بیننده را غافل گیر میکرد...77 ادغام نمایش و پلاتو یا بهتر بگویم گفتگوهای صمیمانه و دوست داشتنی مدیری بود و نمایش موضوعی اولین بار با این برنامه شروع شد اما به نظر من جدای همه این اوصاف نکته ای در برنامه بود که بیینده را میخکوب میکرد ... اینکه مهران مدیری سد میان دوربین و بیینده را شکست و فضایی کاملا دوستانه به وجود آورد... او برخلاف همه کارگردانانی که تا آن روز با کوچکترین نشانی از پشت صحنه فریاد کات را به هوا میبردند خیلی راحت با این قضیه کنار آمد و اجازه داد ما گهگاه از پشت صحنه ای که نمیدیدیم چیزهایی بدانیم و اجازه میخواست که با عوامل بی رودروایسی صحبت و یا شوخی هایی کوتاه و کاملا معقول داشته باشد...همین صداقت ها باعث شد که ما بعد از حدود چهار سال دوری خیلی راحت تر از قبل او را بپذیریم و به آمدنشان عادت کنیم...                                                                                                                                       

77 یک برنامه خانوادگی-اجتماعی بود که به روابط انسانها میپرداخت آخر هر نمایش مدیری پلاتویی میگفت که گاه آنرا فراموش میکرد و عجیب تر اینکه از ما میخواست او را راهنمایی کنیم!                                          

 با شروع برنامه همه را به حل معمایی ساده وا میداشت از ما میخواست موضوع برنامه را خودمان حدس بزنیم با این ترفند صادقانه همه را مجذوب برنامه میکرد...زمانی کوتاه را هم به خواند نامه ها اختصاص میداد وبا آن شوخی های همیشگی که در هر کلام اش لطفی پنهان بود که بیینده را با خود همراه میکرد... سپس نمایش شروع میشد...                                                                                                                                     

نتیجه تمام این نو آوری ها و ابتکارها و تجربه ها بوجود امدن برنامه ای شد که نه ماه به طول انجامید وشب دوازده فروردین که مدیری با ما خداحافظی کرد تا صبح به برنامه فکر میکردیم و اصلا برایمان قابل هضم نبود که فردا صبح که بیدار میشویم دیگر 77 نیست... همه این عوامل                                                             

از 77 برنامه ای را ساختند با 96 درصد بیننده ثابت به عنوان پربیننده ترین برنامه تلویزیون در ایران درآن زمان...                                                                                                                                     

مدیری اما خیلی ما را منتظر نگذاشت بعد ازچند ماه با ببخشید شما؟!همراهمان شد و سعی کرد در برنامه جدید از تکرار بپرهیزد که باز هم  موفق شد  ببخشید شما؟! به طرح مسائل مختلف شغلی از زبان طنز با صمیمیت همیشگی که در برنامه های مدیری موج میزد پرداخت...                                                                       

بعد از" ببخشید شما؟!"  پلاک 14 و بعد از آن هم نود شب را داشتیم که در هر دو فرم برنامه از حالت آیتم خارج و به شکل داستانی در آمد... بعد از نود شب تا دو سال مدیری طنز جدیدی نساخت... البته بازی در سریال دردسر والدین به کارگردانی مسعود نوابی یک تجربه کمی دور از طنز برای مدیری بود که میتوان مضمون سریال را رئالیستی دانست...کار به آن صورت کمدی نبود شخصیت های داستان در یک موقعیت طنز قرار میگرفتند و تلاش شد کار به یک واقعیت نزدیک باشد تا طنز...ایران نکویی مادری با سه فرزند و بدون همسر(فاطمه گودرزی) و علی پورحاتم پدری با چهار فرزند و بدون همسر(مهران مدیری) به طور اتفاقی با هم آشنا میشوند و این آشنایی منجر به تشکیل خانواده نه نفری میشود ... مشکلات  اقتصادی و گاه فرهنگی به شدت به خانواده فشار می آورد تا جایی که والدین تا پای طلاق رفتند و برگشتند!                                                                      

 مدیری در رابطه با بازی در این سریال عقیده دارد اول به خاطر خود نقش که یک جورایی وسوسه برانگیز بود و جذاب و دیگری به خاطر داستان به نگارش" فریدون فرهودی" بود که بازی در این سریال را پذیرفتم...

شاید کمتر کسی مهران مدیری را در نقش های جدی به یاد بیاورد ... تا آنجایی که میدانم سینمایی دیدار بود و قبل از آن تئاتر های هملتو سیمرغ در پی سیمرغ ... حضور او در دردسر والدین به ما یاد آوری میکرد که سریال دارای رگه هایی از طنز است...ایران نکویی بر خلاف پور حاتم انسانی مقرراتی و بسیار جدی بود که این برخورد تضادها خود موجب موقعیت هایی طنز در یک سریال نیمه جدی نیمه طنز میشد...                            

از سال 79 تا مهر 81 که مدیری از عرصه طنز های روتین دور بود عده ای فرصت یافتند تا خود را محک بزنند ... با شروع سری اول زیر آسمان شهر گروه های کمدی ساز بجز مهران مدیری توانستند در آن دوره کوتاه طعم شیرین موفقیت را بچشند... رفته رفته دست زیاد شد و هر کس از راه رسیده میخواست جا پای استاد بگذارد و هوس رقابت به سرشان زده بود... توفیق اتفاقی بدون شرح هم مزید بر علت شد رفته رفته شبکه های دیگری جر شبکه سه هم به این راه آمدند و سعی کردند خودی نشان دهند تا به این صورت به منبع جذب مخاطب دست یابند اما این عزیزان تازه از گرد راه آمده نمیدانستند هر کسی را بهر کاری ساختند... آنقدر از نبود مدیری سود جستند که این توفیق های اجباری به ضررشان بود آنها فراموش کردند فراوانی ساخت گاه دل زدگی بیننده را به دنبال خواهد داشت... سکوت بد موقع مدیری نیز در ان زمان همه هواداران منتظر و مردم خسته از طنزهای تکراری و سریهای دوازده تایی! زیر آسمان شهر را بی طاقت کرده بود... نبود مدیری در موقعیتی که هر کس میخواست خود را به او و چه بسا بالا تر از او برساند مرا به مرز جنون میکشاند... وای که چه روزهای برزخی طولانی ای داشتیم... لحظه ای نبود که دعا نکنیم و از خدا بازگشت استاد بزرگمان را خواستارنباشیم... اما بالاخره انتظار به سر آمد... مهران مدیری بعد از 2 سال انتظار با ما آشتی کرد ... در آن موقعیت که شاید شدید ترین دوران نزول طنز های نود قسمتی بود مدیری با پاورچین توانست شبکه تهران را سراسری کند!..                                    

.مدیری در پاورچین بعضی آداب و رسوم مردم را نقد میکرد و خنده بر  لبان کسانی مینشاند که خود را در آینه میدیدند اما به این دلیل که مدیری است و طنز معروفش اصلا خم به ابرو نمی آوردند و خیلی هم خوشحال میشدند که به تصویر کشیده شدند... با نمایش پاورچین خیابان ها خلوت شد و تکیه کلام های شخصیت ها به زودی بین مردم جا افتاد ... مدیری باز هم توانست مهارتش را به رقابای تازه از گرد راهرسیده نشان دهد و ثابت کند که مگسی کجا تواند که بیفکند عقابی...                                                                                                  

پخش پاورچین از شبکه های استانی همزمان با پخش زیر آسملان شهر3 بود و فرصت بسیار بسیار مناسبی برای شناسایی کاردان اصلی! ... تیترهای درشتی در مطبوعات میدیدم که نوشته بودند مهران کانال 5 برتر از مهران کانال 3... آخر این هم گفتن داشت؟ همه این را میدانستند و مدیری با مجموعه موفق پاورچین باز یاد آوری کرد که در عرصه طنز بی رقیب است...                                                                                                      

و اما پاورچین چه میگفت؟                                                                                                              

به نظر من رندی خالقان برره در وحله اول این بود که مکانی را آفریدند که هیچ جایی نبود  اهالی برره راحت به هجو شدن تن میدادند چرا؟چون اصلا وجود خارجی نداشتند اما علت مهم تر این بود که شاید اهالی برره خود ماییم!                                                                                                                                       

ما یا اهالی برره چون پدران داوود و فرهاد و یا اسیر آداب دست و پاگیر برره چون فرهاد هستیم...                  

فرهاد یک آرشیتکت بود یک کارمند رده بالا با وضع مالی نسبتا خوب!از قشر متوسط جامعه که تا اندازه ای هم خود را یک مرد امروزی میدانست کتاب خوانده و اسم آدم هایی را شنیده و چیزهایی در مورد جهان اطرافش میدانست او چندان روشنفکر نبود اما مثل بسیاری از ما انجا که منافعش ایجاب میکرد در کسوت یک مرد روشنفکر در می آمد و آسمان و ریسمان را به هم میبافت تا قصدش به انجام برسد چه بسا وقتی موفق میشد رو به دوربین ابرویی هم بالامی انداخت!او هر چند در تهران زندگی میکرد اما هنوز از چنبر برره ای ها رهایی نیافته بود گاه به رسوم ابلهانه تن میداد و گاه بین آنچه خود از زندگی میدانست ونصایح پدرش در میماند!در مقابل او همسرش بسیار جدی و تابع مقررات بود و البته احساساتی که گاه شعرهای بی وزن و قافیه اش سر از مسکو در می آورد!!!                                                                                                                                

 پاورچین یک اداره داشت که کارکنانش هیچ کجای دنیا نبودند و شاید همه جا بودند... آنها به شدت چاپلوسی میکردند و رئیس از این چاپلوسی لذت میبرد اگر روزی سر کیف بود کافی بود برگه ای را پاراف کند تا پانزده روز برایتان اضافه حقوق ثبت شود و لحظاتی هم که حال و حوصله نداشت یک سخن بی جا کلا شما را از مزایا و حقوق محروم میکرد!                                                                                                                   

داوود پسر عموی فرهاد که تازه سر از تهران در آورده بود  با همسرش گل یاسمن بانو در خانه بزرگ پدر زن فرهاد زندگی میکردند ... داوود و یاسمن دو تازه به دوران رسیده سنتی بودند داوود هنوز لهجه غلیظ برره ای را از یاد نبرده بود اما بارانی میپوشید و در رابطه با زنش سانتی مانتال بود!                                                  

شادی خواهر فرهاد و شوهرش سپهربرادر مهتاب بود... هر دو جالب و بی قید !سپهر یک جهان گرد بی کار که روزی اش را بیل مکانیکی مهیا میکرد و شادی دختری شهرستانی که کتاب گذاری میخواند!!!یکی از بامزه ترین آدمهای سریال طغرل بود ...پیرمرد باغبانی که به خاطر نفرت از برره ای ها نه تنها حرمت صاحب خانه را نگه نمیداشت که با بیل هم دنبالشا ن میکرد!...اما از همه عجیب تر اینکه ازهرمنوتیک و فیزیک کوآنتوم و کلونی سازی  و هنر جدید و انگل شناسی هم سر در می آورد!                                                                         

یاد آوری کارهای جاودان مهران مدیری هر ازگاهی مرا به دوران خوش زندگی بر میگرداند ... همان روزهای که مدیری بعد از حدود 700 روز بازگشت و برنامه ای را بروی آنتن فرستاد که 97 درصد بینند داشت و در ان زمان یک سر و گردن از استانداردهای تلویزیون ما بالاتر بود... کاش میشد به گذشته برگشت و ساعت 8 شب بنشینیم و باز هم پاورچین ببینیم و صدای خنده هایمان گوش آسمان را کر کند...                                           

واقعا چه کسی میتوانست پاورچین را با زیرآسمان شهر آن هم از نو 3 مقایسه کند؟!!!! به نظر من سریالی که تاریخ مصرفش گذشته باشد را به هیچ وجه نمیتوان روز آمد و نو کرد!گاهی میتوان در روستایی مثل برره زندگی کرد نچفسکو خورد و خر اسپرت نعل کرد اما روز آمد تر از هزار سریال دیگری باشد که فقط با حلوا حلوا گفتن میخواست دهان مخاطبانشان را شیرین کند!                                                                                         

بعد از پاورچین توکیو بدون توقف اکران شد! البته این فیلم سینمایی قبل از پاورچین ظبط آن تمام شد اما اکران افتاد برای سال  82 ... مهران مدیری یک بار دیگر تجربه بازی در سینما را به دست آورد...مهران مدیری با تجربه نه چندان موفق قبلی اش در سینما(دیدار) با بازی در تو کیو...کار بزرگی بر روی پرده انجام داد بازی در این فیلم میتوانست اعتبار حرفه ای او را در تلویزیون یک سره زیر سوال ببرید اما او این ریسک را کرد و یک تنه تماشاگران انبوهی را به سالن های سینما کشاند!فیلم پر از شوخی ها و طنازی هایی بود که مهم نیست چقدرشان بداهه پردازی های خود مدیری و چقدرشان کار فیلمنامه نویسی چون فرهد توحیدی ست؟!مدیری در جمله هایی که معلوم بود بعدا به فیلمنامه اضافه شده صمیمیتی که در برنامه های تلویزیونی اش موج میزد را به کار برد ... اصلا توکیو... فیلم مهران مدیری بود وتماشاگر با اعتمادی که به او داشت ساعت ها در صف خرید بلیت می اسیتاد و راضی هم از سینما خارج میشد.بنابراین در آن شبها در میان طنز های روتین بسیار ناموفقی چون کوچه اقاقیا و باغچه مینو و بانکی ها که جای مدیری و پاورچین( که در نوع خود استثنا بودند و تماشاگر را پس از خود به سادگی راضی نمیکردند )بسیار خالی بود عجیب نیست که آن زمان بلیت های توکیو بدون توقف مخصوصا در روزها آخر هفته نایاب میشد!!!                                                                                     

خلاصه اینکه توکیو بدون توقف فیلم رکورد شکن سال 82 شد که با فروش حدود423 میلیون تومان جایگاهی مطمئن در صدر جدول را به خود اختصاص داد یک کمدی مفرح با بازی موثر مهران مدیری بود...                 

5 دی ماه 1382 بود من و الهام دوستم از صبح تا ساعت حدود 9 شب شاید ده بار هم بیشتر به هم زنگ زدیم ... ما با هم آخرین ساعت ها و دقیقه ها رو میشمردیم... آخه باز هم منتظر برنامه ای جدید تر از همیشه از استاد عزیز و هنرمند بزرگمون مهران مدیری نازنین بودیم... تا اون روز با کسالتو بی حوصلگی برای کنکور درس میخواندیم اما خوشحال بودیم که ازحالا یک دل خوشی بزرگ بزرگ هست که ما رو از همه خستگی ها دور میکنه و بهمون امید میده... به امید دیدن مهران مدیری عزیز و شادی هایش میخواستیم صبح سحر خوان درس خواند را شروع کنیم تا ساعت 9 شب فقط به این امید که با شروع نقطه چین جانی دوباره بگیریم و خستگی را فراموش کنیم... اما از آنجایی که خوشی به ما نیامده درست در آخرین لحظات انتظار همان موقع که 10 دقیقه آگهی تبدیل به 30 دقیقه و بعد هم بیشتر شد فهمیدیم که یک خبری شده... زلزه بم !!!                                                                    

هم از این فاجعه دلمان گرفت هم از روزگار بی معرفت و هم ازدوری دوست... همان روزها مهران مدیری مهمان برنامه پنجره شد... از دیدارش هم خوش بودم و هم ناخوش... 7 دی 1382 بود و من برای اولین بار به آن شدت غم را از پس چهره مهربان هنرمند بزرگم دیدم ... دلسوزیهایش به دل شکسته مان نشست و در دل هزار بارتحسینش کردم...                                                                                                                      

اما بالاخره نقطه چین شروع شد... اوایل سبک و سیاق دیگری داشت... یک کاراگاه بود و دستیار چلمنش! سوژه بسیار خوبی بود... هر قسمت پر بود از شوخی هایی که بیننده رابه همراهی دوباره تشویق میکرد... من برای نقطه چین یک نمودار کشیده بودم و به وضوح میدیدم که هر روز برنامه سیر صعودی را طی میکند... اما درست در لحظه ای که داشتیم به آن عینک سیاه و پالتوی بلند کاراگاه عادت میکردیم مهران مدیری دوباره برنامه را کن فیکن کرد... اول دلم گرفت ... دوست داشتم همان سوژه روز به روز تقویت شود و به اوج برسد مطمئن بودم اگر ادامه میافت یک اتفاق دیگر در طنز ایران به وجود می آمد...اما نمیدانم چرا مدیری این را نخواست البته شاید هم کسان دیگردی این طور خواستند... بگذریم...                                                                                       

با ورود رضا شفیعی جم و سحر ولد بیگی و جعفری جوزانی برنامه رنگ بوی دیگری گرفت... به کل عوض شد...بعد از چند قسمت ما باز هم نشانه های برنامه های مدیری را در نقطه چین نوپا شاهد بودیم...و از این بابت خوشحال و امیدوار... هر روز صبح که درس را شروع میکردم از پنجره اتاق آواز بی وفایی بامشاد به گوش میرسید... تکیه کلام ها جا افتاد و شوخی های شخصیت های برنامه همه شهر ها را پر کرد... جدای این خنده ها مسائل تلخی هم بود که مدیری عزیز در هر قسمت به آن اشاره میکرد تا طنز تلخ اجتماعی بیشتر آشکار شود... شاید همین نکته ها بود که نقطه قوت برنامه شد و به همین دلایل و هزار و یک دلیل دیگر که خودتان بهتر از من میدانید نقطه چین هم با 95 درصد بیننده در اواخر تیر ماه 1383 به پایان رسید...به یمن قدم مهران مدیری عزیز من و الهام کنکور را با موفقیت پشت سر گذاشتیم...  آن سال هر دوی ما به دانشگاه رفتیم...

نوروز 84 باز هم حضور مهران مدیری عزیز  همه مان را هیجان زده و خوشحال کرد... یک سریال 13 قسمتی از اول فروردین تا سیزده بدر... جایزه بزرگ داستان یک عده انسان کم پول و بی پول بود... پسری که کارش رانندگی آژانس بود و تنها آرزویش داشتن یک پیکان چنجر دار... دختری که به دنبال یافتن نیمه گمشده خویش هر اتفاقی را یک جرقه برای ورود به دنیای زن و شوهرها و رهایی از تنهایی میدانست... یک مرد عیال وار که مدام از دست طلب کارها در حال فرار بود با همسری که همیشه در این راه کمکش میکرد و دیگر به تعقیب و گریز های او عادت کرده بود اما همچنان عاشقانه زندگی میکردند... و یک جوان بی پول مجرد که در قرعه کشی بانک یک الگانس صفر برنده شده بود! ... چیزی که میتوانست آرزوی همه اطرفیانش را بر آورده کند... البته افراد دیگری هم بعدها به سریال اضافه شدند مثل آن خواهر و برادرشهرستانی که روز اول  ورود به تهران به دور خود پیله ای از غربت پیچیده بودند و حاضر بودند هر کاری کنند اما سرشان کلاه نرود تا بتوانند با جایزه بزرگشان به شهرستان کوچک خود برگردند...                                                                                     

بیژن یک جوان مجرد لیسانسه بود ... از آنجایی که کار برای جوانان ما بسیار بسیار زیاد است! او به اجبار و برای گذران زندگی بی خیال از چهار سال دود چراغ خوردن! حالا صندوق دار یک پیتزا فروشی یک انسان بی سواد اما پولدار شده بود! مراد داماد خانواده بیژن کلی قرض و قوله بالا آورده بود و در آن روزهای اخر سال دنبال یک سوراخ موش برای قایم شدن میگشت... محمود اما به دنبال یک پیکان برای بدست آوردن یک نان بخور نمیر و ملیحه خوش باوربه دنبال یک همسر ... در همین روزهای بی پولی همای سعادت ناگهان بر شانه های بیژن نشست و اودر قرعه کشی بانک برنده یک ماشین آخرین سیستم سیصد میلیون تومانی شد!!! چیزی که  تا قبل از این نمیتوانست برای او و خانواده اش حتی مثل یک خواب  باشد!...حالا هیچ آرزوی برای آنها که  دیگر تمام زندگی شان را از دریچه آن اتوموبیل میدیدند محال نبود... حتی ملیحه هم میتوانست برای خواستگار خیالی اش جهیزیه سنگینی خریدارکند!اما از انجا که دنیا همیشه روی یک پاشنه نمیچرخد درست روز تحویل ماشین دو شریک دیگر هم به برنگان اتوموبیل اضافه شدند!!!یک حساب مشترک در شعبه دیگر بانک درشهرستان اراک!!!( این را هم بگذارید به حساب حساب و کتاب داشتن بانک هایمان!) خلاصه بعد از بگو مگو های فراوان به این نتیجه رسیدند که ماشین را بفروشند و هر کس سهم خود را از آن بردارد... در همین احوال بیژن سخت دل در گرو شریک جایزه خود یعنی آرزو خانم خواهر کامبیزباقی میدهد و اتفاقا کامبیزهم به همین درد مبتلا میشود البته در رابطه با ملیحه ... درقسمت های پایانی سریال دیدیم که آرزو ماشین یا بهتر است بگویم کاخ آرزوهای محمود و مراد و سایرین را به تیر چراغ برق کوبید و به این ترتیب فقط 25 میلیون تومان بریشان باقی ماند!!! اما چیز زیبایی که در پایان ماجرا همه مان را به فکر فرو برد گذشت بزرگوارانه بیژن کامبیز و آرزو بود...چون تمام پولی که از فروش ماشین به دست آمد خرج بدهکاری های مراد... جهیزیه ملیحه... سیسمونی و پس انداز بچه های فریبا (همسر مراد)و خرید خودرو محمود شد... بیژن و کامبیز بعد از ازدواج با آرزو و ملیحه به اتفاق سایرین به اراک رفتند تا به دور از همه مسائل مادی به دور از همه آرزو های رسیده و نرسیده وبه دور از تمام جایزه های بزرگ ... عشق زیبایشان را جشن بگیرند... انگار که جایزه بزرگی که آنها دریافت کردند خیلی بزرگ تر و با عظمت تر از آن اتوموبیل 300 میلیونی بود...                                                                                     

راستی یادم رفت بگم ...بانک صاحب دار قصه ما! یه بانک تازه تاسیس بود!و البته دارای اشتباهات کوچک!!! اون خانم و آقای باقی که یادتون هست ...که یه شعبه توی اراک داشتند... اونا فقط برنده یک آبمیوه گیری سه کاره شده بودند!!!                                                                                                                                

هفت ماه گذشت و از مهران مدیری خبری نبود... خبرهایی جسته و گریخته میشنیدیم که در تدارک یک نود شبی دیگه اس!یادمه گفته بود نقطه چین آخرین نود شبیه اما حالا ... خبرها حاکی از ادامه پاورچین بود...البته ادامه ای که شروعی جدید و سرشار از نو آوری داشت... مهران مدیری خوب میدانست بینندگان پاورچین و دوستداران برره خیلی دشون میخواست ببینند برره چه جور جاییه ... چه شکلی ... مردمش چه کار میکنند ؟آیا همه شون شبیه داوود و فرهاد هستند یا شبیه پدرانشان یا شاید هم شبیه هیچ کس...                                                            

مهر 1384 شبهای برره شروع شد... برره همان روزهای اول توانست هوادارن خود را پیدا کند و روز به روز بر شمارشان افزود... برره تولد یک ملت بود... یک روستای کوچک که میتوانست نماد یک ملت یا جامعه ای بزرگ باشد...                                                                                                                             

 چیزی که بیش از همه شبهای برره را جذاب کرد و باعث شد سر و صدای زیادی بوجود بیاره زبان جالب و بامزه برره ای ها بود... با پخش یک ماه از شبهای برره در هر کجای ایران با هر لهجه به زبان برره ای صحبت میشد... آداب و رسوم اهالی برره به محفل هایمان باز شد ... کم کم همه مان برره ای شدیم و این سیل جمعیت برای عده ای که خیلی زیاد تر از حد به فکر فرهنگ و سنن هستند خطری جدی تلقی شد... طبیعی ست که هر چیز مهم دردسر های بزرگی هم به همراه دارد... همان طور که شبهای برره هر روز یک مشکل پیدا میکرد و آنقدر بزرگ شد که حالا دیگر هر کس میخواست چاله ای جلو آن درست کند...که البته هر چند پراکنده اما اشاره خواهم کرد...                                                                                                                                        

شاید تا آن موقع وقت نکرده بودیم نگاهی درست و حسابی به خودمان بیندازیم اما شبهای برره مانند آینه ای تمام نما به ما این امکان را داد تا از دریچه روستای 50 سال قبل خودمان را با همه کژی ها و راستی ها با تمام خوبی و بدی ببینیم ... همان طور که گفتم نقطه قوت برنامه زبان بود زبانی که پاورچین شروع شد ودر شبهای برره کامل شد و به اوج خود رسید ... زبانی کاملا من در آوردی اما برای برره ای ها پویا دارای قواعد و قابل صرف و نحو.                                                                                                                                       

ما در برره شاهد یک تاریخ بودیم که فلاش بک های چال اسکندرون نمونه بازر آن بود و هر از گاهی به ما این مساله را یاد آوری میکرد که برر ه به 50 سال قبل تعلق داشته اما چیزی که همه مان راتکان میداد این بود که میدیدیم آداب غلط و رسوم بی خود از نیم قرن تا کنون هنوز وجود دارد و هیچ کسی نیست که بپرسد رعایت این همه رسوم بی جا چه فایده ای دارد!                                                                                                  

مردم برره دوست داشتنی بودند در عین حال که در آداب و رسوم غلط خود دست و پا میزدند آنها خودخواه منفعت طلب چاپلوس حقه باز و مکارهم بودند ... برای آنها هیچ آرزویی محال نبود البته تا آن زمان که خشکه ها در گوشه شال کمری شان خودنمایی میکرد...                                                                                           

کیانوش یک روزنامه نگار بود که به ناحق و برای طرفداری از حق از این ناکجا آباد سر در آورده بود...به جمع عده ای آمده بود که برایشان مهم نیست از چه راهی پول در می آورند انسانهایی که قدم به قدم پول زور میگیرند و از این بابت به خود میبالند و هیچ کس نیست جلو آنها را بگیرد...در اینجا تهرانی بودن کیانوش مطرح نبود ... او یک غیر برره ای بود که به میان برره ای ها آمد و با آنها چند صباحی زندگی کرد...شاید هم او نماد روح بیدار و وجدان آگاه همه ما آدمهاست که به میان بدی ها و فتنه ها آمده بو د تا آنها را نه به برره ای ها که به خود ما گوش زد کند...                                                                                                                                    

در راه پر پیچ خم روستای برره بودند کسانی که خود را تماشا کردند و به خشم آمدند ... والبته کم هم نبود افرادی که حق را پذیرفتند و متحول شدند...                                                                                                  

برره تلخ و گزنده بود ... تیز و برنده اما در عین حال بسیار دوست داشتنی...                                              

اوایل به خیلی از روستا نشین هایمان بر خورد و اعتراض کردند اما باید میدانستند که هیچ چیزبرره شبیه آنها نیست نه لباس نه لهجه و نه غذاها و رسومشان... این که صرفا برره ای ها هم در یک روستا زندگی میکنند که ملاک نیست...عجیب است یک دهه پیش بسیاری از طنز های رادیویی مصور شده مثل مجموعه جدی نگیرید رسما به تحقیر و تخفیف روستاییان محترم میپرداخت و صدای کسی در نمی آمد برره پیش از اینکه روستا باشد یک سرزمین بود از این گذشته بعدها برره به یک بخش تبدیل شد واز این حرفها گذشتیم...                              

اما برره محبوب مخالفانی نیز داشت... عده ای نگران فرهنگ بودند و فکر میکردند یک زبان 32 حرفی میتواند فرهنگ جامعه را نابود و کن فیکون کنند... عده ای نگران بچه های کوچک و تاثیر زبان بر آنها شدند و لب به اعتراض گشودند...افرادی خود را برای حفظ آیین ها و سنت های غنی مان! سپر بلا کردند و به جنگ این برره دوست داشتنی رفتند ...                                                                                                                   

همه مصلحان اجتماعی دوستان نیک اندیش و علاقه مند به آیین و سنت! بد نبود کمی کوتاه می آمدید... انگارمشکل جامعه ما فقط برره ای حرف زدن بچه های دبستانی بود!آنها نمیدانستند که یک فرهنگ اصیل این طوری به این راحتی ها نابود نمیشود...                                                                                                                

خوشحالم که اگر برر ه یک مخالف داشت هزار موافق هم بود که جوابگو باشد و شیر فهمشان کند...                 

از آن موقع تا حالا از در و دیوار فیلمنامه کمدی و سریال طنز میبارید اما حتی یک شوخی بامزه هم در آنها پیدا نمشد در آوردن یک لحظه کمیک هوش و ذوقی می خواست که اکثر کمدی ساز های ما از آن بی بهره بودند...اینکه کدام دیالوگ را جدی بگویند و برای کدام ادا در بیاورند کجا مکث کنند و کجا بی فاصله اجرا شود عنصر تکرار کجا به کار می آید و چه وقت دیگر جواب نمیدهد و... اینها همه مهم است و کارگردان شبهای برره خیلی وقتها و بهتر است بگویم همیشه این چیزها را میدانست و با سلیقه رعایتشان میکرد به همین خاطر است که میگوییم شبهای برره یک اتفاق بزرگ و غیر قابل پیش بینی دیگر در طنز ایران بود...                                   

یک روز صبح وقتی که بیدار شدیم هنوز طعم خوش شادی شبهای برره دیشب ته دلمان بود اما نامه ای از رئیس انجمن منتقدان و نویسندگان ایران دل همه هواداران برره را تلخ کرد... جناب آقای محترم "گبرلو" خطاب به رئیس سازمان صدا و سیما گفته بود جلوی برره ای ها بگیرید!!! به گزارش ایسنا محمود گبرلو اضافه کرده بود که از آقای ضرغامی می خواهم که جلوی هجویات سریال برره را بگیرند تا بیش از این اعتبار رسانه ملی خدشه دار نشود!!!!                                                                                                                              

خیلی از این اظهار نظر شخصی اش برای همه ما هفتاد میلیون لجم گرفته بود اما خوشحال شدم و راحت بگویم دلم خنک شد وقتی صدها پاسخ منطقی و پدر دار جلوی حرفهای بی منطق جناب گبرلو ایستاد وباز هم سیل هواداران برره  منطق و حقیقتشان جلو کارشکنی هارا گرفت...                                                                            

در یک از هزار مطلب که خواندم آمد ه بود:                                                                                        

 اولا این انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران انجمن جالبی است مشهور ترین نویسندگان و منتقدان عضو آن نیستند و نمیدانم چرا؟                                                                                                                     

 ایران میلیونها تماشاگر تلویزیون و برره دارد مگر مردم ایشان (گبرلو) را وکیل خود کرده اند که به حق خود و به فرض اینکه نمایند تام الختیار 10 یا 20 عضو انجمن باشند خواهان

نوشته شده در دوشنبه 6 شهریور 1385 ساعت 06:08 ق.ظ توسط پگاه نظرات |

اخرین مطالب
مجموعه جدید
"مهران مدیری" در بارگاه هارون الرشید!
نیم نگاهی به ؛ مرد هزار چهره

جسته گریخته از کار جدید مهران مدیری
بازگشت مدیری بعد از ماه رمضان.
خاطرات کارهای مدیری و تندیس حافظ

هر روز روز تولد توست...





نیم نگاهی به ؛نامزدنگ؛